Yersinia pestis nie zniknęła wraz z końcem wielkich historycznych epidemii — nadal utrzymuje się w naturalnych rezerwuarach zwierzęcych, a współczesne ogniska dżumy są wciąż odnotowywane przede wszystkim w Afryce i Azji. Czy w dawnych recepturach i tradycjach medycznych znajdowały się tropy, które współczesna nauka zaczyna odczytywać na nowo?
Dlaczego w polskich wierzeniach łączono jego nazwę z „biesem”? Dlaczego przypisywano mu związek z Judaszem i śmiercią? Dlaczego właśnie gałąź bzu służyła do odmierzania ciała zmarłego przed wykonaniem trumny? W jaki sposób próbowano „przenosić” chorobę pod jego korzenie? I jak to możliwe, że roślina otoczona tyloma zakazami była zarazem jedną z najbardziej użytecznych w dawnej domowej aptece? W artykule zaglądam także pod powierzchnię legend. Wyjaśniam, czym są antocyjany, fl