Adenowirus

Adenowirusy a choroby ośrodkowego układu nerwowego – synteza danych klinicznych

Adenowirusy (AdVs) są powszechnie występującymi wirusami DNA, które najczęściej wywołują łagodne zakażenia dróg oddechowych, przewodu pokarmowego lub spojówek. Jednak dostępna literatura medyczna jednoznacznie wskazuje, że w określonych warunkach adenowirusy mogą prowadzić do ciężkich, wielonarządowych i potencjalnie śmiertelnych powikłań, w tym zajęcia ośrodkowego układu nerwowego (OUN).

Choroby OUN związane z adenowirusami – perspektywa pediatryczna

Badanie Schwartz i wsp. (2019), opublikowane w The Journal of Pediatrics, koncentruje się na adenowirusowych chorobach ośrodkowego układu nerwowego u dzieci. Autorzy opisują, że choć zajęcie OUN jest rzadkim powikłaniem zakażenia adenowirusowego, może ono przybierać postać zapalenia mózgu, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych lub meningoencephalitis.

Szczególną uwagę zwrócono na fakt, że:

• objawy neurologiczne mogą pojawiać się zarówno w przebiegu zakażenia uogólnionego, jak i po pozornie łagodnej infekcji,

• choroba dotyczy głównie dzieci, u których odporność humoralna nie jest jeszcze w pełni rozwinięta,

• przebieg kliniczny bywa ciężki i wiąże się z ryzykiem trwałych następstw neurologicznych.

Autorzy podkreślają, że rozpoznanie bywa opóźnione, ponieważ adenowirusy nie są rutynowo kojarzone z neuroinfekcjami, a obraz kliniczny może być niespecyficzny.

Dane zbiorcze – systematyczny przegląd i metaanaliza

Znacznie szerszą perspektywę przedstawia praca Gu i wsp. (2021), będąca systematycznym przeglądem i metaanalizą 228 opisów przypadków chorób adenowirusowych. Analiza ta potwierdza, że choć większość zakażeń przebiega łagodnie, adenowirusy mają potencjał do wywoływania ciężkich chorób, w tym:

• zapalenia płuc o wysokiej śmiertelności,

• choroby rozsianej,

• zapalenia wątroby,

• krwotocznego zapalenia jelit,

• zajęcia ośrodkowego układu nerwowego.

Autorzy wykazali, że ciężkie postacie zakażenia występują nie tylko u pacjentów z upośledzoną odpornością, lecz także – choć rzadziej – u osób wcześniej zdrowych, w tym dzieci. Zajęcie OUN było jednym z najbardziej obciążających prognostycznie powikłań.

Wspólne wnioski obu analiz

Połączenie danych z obu publikacji pozwala sformułować kilka kluczowych wniosków:

1. Adenowirusy nie są wyłącznie „łagodnymi wirusami dziecięcymi” – mogą wywoływać ciężkie choroby neurologiczne.

2. OUN jest rzadkim, ale realnym miejscem replikacji i uszkodzenia, zwłaszcza u dzieci oraz osób z zaburzoną odpornością.

3. Obraz kliniczny bywa niespecyficzny, co utrudnia szybkie rozpoznanie.

4. Brak randomizowanych badań terapeutycznych sprawia, że leczenie pozostaje przedmiotem kontrowersji, a cidofowir stosowany jest głównie w najcięższych przypadkach.

5. Śmiertelność w postaciach ciężkich i rozsianych pozostaje wysoka, co potwierdza znaczenie wczesnej diagnostyki i monitorowania.

Znaczenie dla praktyki klinicznej i edukacji zdrowotnej

Zarówno badania pediatryczne, jak i analiza przypadków globalnych wskazują, że adenowirusy powinny być uwzględniane w diagnostyce różnicowej neuroinfekcji, zwłaszcza u dzieci z objawami neurologicznymi po infekcji wirusowej.

W ostatnich latach zwrócono również uwagę na rzadkie, ale poważne powikłania adenowirusowych zakażeń związane z układem krzepnięcia. Opisano przypadki, w których infekcji adenowirusowej towarzyszyło jednoczesne obniżenie liczby płytek krwi i powstawanie zakrzepów. Mechanizm ten wiąże się z nieprawidłową reakcją układu odpornościowego, w której organizm wytwarza przeciwciała aktywujące płytki krwi. Może to prowadzić do zaburzeń naczyniowych, a pośrednio także do powikłań neurologicznych, jeśli proces zakrzepowy obejmie naczynia mózgowe. Zjawisko to potwierdza, że adenowirusy mogą wpływać nie tylko na drogi oddechowe czy przewód pokarmowy, ale w rzadkich sytuacjach również na układ nerwowy i naczyniowy, szczególnie u dzieci lub osób z obniżoną odpornością.

Biorezonans i inne techniki terapeutyczne

W krajach nieendemicznych, takich jak Polska, znaczenie ma świadomość kliniczna. Globalna mobilność, zmienność serotypów oraz możliwość pojawiania się nowych szczepów sprawiają, że adenowirusy pozostają istotnym problemem medycznym także poza klasycznymi ogniskami epidemicznymi . Z punktu widzenia biologii i medycyny wirusy rzeczywiście stanowią szczególne wyzwanie, ponieważ:

• wnikają do komórek gospodarza i wykorzystują ich aparat replikacyjny,

• mogą wpływać na ekspresję genów komórkowych,

• w niektórych przypadkach prowadzą do trwałych zmian funkcjonowania komórki.

Nie oznacza to jednak, że każdy wirus „zmienia genom” w sensie mutacji genetycznej. Część wirusów:

• modyfikuje ekspresję genów,

• wpływa na szlaki sygnałowe,

• może prowadzić do zaburzeń rozpoznawania komórek przez układ odpornościowy.

W przeciwieństwie do:

• grypy (oseltamiwir),

• HSV/VZV (acyklowir),

• HIV (terapie antyretrowirusowe),

• HBV/HCV (leki celowane),

adenowirusy nie mają zatwierdzonej, standardowej terapii przeciwwirusowej dla większości zakażeń.

Wobec braku swoistego leczenia przeciwwirusowego w większości zakażeń adenowirusowych, rośnie zainteresowanie metodami wspierającymi regulację organizmu. Terapeutyczne zastosowania terapii biofizykalnych, w tym metod określanych jako biorezonansowe są przedmiotem badań i praktyki klinicznej od kilkudziesięciu lat w różnych krajach. Metody te, rozwijane m.in. w ośrodkach takich jak IDV Gauting oraz przez badaczy zajmujących się statystyką i metodologią badań klinicznych, koncentrują się na zjawiskach biofizycznych i regulacyjnych zachodzących w organizmie. Terapia oparta na biokomunikacji wykorzystuje endogenne wzorce drgań organizmu, które po procesach filtracji, modulacji lub odwrócenia są zwracane do ustroju za pośrednictwem maty, płytki lub bioinduktorów. Dr med. Jürgen Hennecke z Aachen należy do lekarzy, którzy od lat prezentują zagadnienia związane z biorezonansem podczas kongresów poświęconych tej metodzie oraz w publikacjach książkowych. W ujęciu tego nurtu biorezonans opisywany jest jako metoda biofizykalna umożliwiająca analizę organizmu pod kątem określonych sygnałów lub wzorców, interpretowanych jako obciążenia regulacyjne, w tym przypisywane patogenom.

Zgodnie z koncepcją biorezonansu zakłada się możliwość:

• identyfikacji sygnałów uznawanych za „chorobotwórcze”,

• modulowania lub neutralizowania tych sygnałów,

Celem tych metod jest wspieranie procesów regulacyjnych i adaptacyjnych organizmu. W kontekście zakażeń wirusowych, w tym adenowirusowych, terapie biofizykalne bywają rozpatrywane jako narzędzia wspomagające ogólną homeostazę organizmu.

Rejestracja telefoniczna: 577 888 910

62-500 Konin, Przychodnia Multimed, ul. Wojska Polskiego 33, budynek C

Strona internetowa: www.gabinetmedycynynaturalnej.com

BADANIA NAUKOWE/LITERATURA ŹRÓDŁOWA:

Gu J, Su QQ, Zuo TT, Chen YB. Adenovirus diseases: a systematic review and meta-analysis of 228 case reports. Infection. 2021 Feb;49(1):1-13. doi: 10.1007/s15010-020-01484-7. Epub 2020 Jul 27. PMID: 32720128; PMCID: PMC7962627.

Al-Heeti OM, Cathro HP, Ison MG. Adenovirus Infection and Transplantation. Transplantation. 2022 May 1;106(5):920-927. doi: 10.1097/TP.0000000000003988. Epub 2021 Nov 24. PMID: 34856601; PMCID: PMC9050944.

Kulanayake S, Tikoo SK. Adenovirus Core Proteins: Structure and Function. Viruses. 2021 Feb 28;13(3):388. doi: 10.3390/v13030388. PMID: 33671079; PMCID: PMC7998265.

Schwartz KL, Richardson SE, MacGregor D, Mahant S, Raghuram K, Bitnun A. Adenovirus-Associated Central Nervous System Disease in Children. J Pediatr. 2019 Feb;205:130-137. doi: 10.1016/j.jpeds.2018.09.036. Epub 2018 Nov 6. PMID: 30413311.

Hennecke J. Bioresonance: a New View of Medicine: Scientific Principles and Practical Experience. BoD – Books on Demand; 2012. ISBN: 978-3844823752.

Warkentin TE, Baskin-Miller J, Raybould AL, Sheppard JI, Daka M, Nazy I, Moll S. Adenovirus-Associated Thrombocytopenia, Thrombosis, and VITT-like Antibodies. N Engl J Med. 2023 Aug 10;389(6):574-577. doi: 10.1056/NEJMc2307721. PMID: 37590457.